عناصر یا مواد ضد فرومغناطیسی در اجزای مجموعه مغناطیسی

عناصر ضد فرومغناطیسی یا مواد در اجزای مجموعه مغناطیسی؟ در زیر دمای نیل، گشتاورهای مغناطیسی اتم‌های مجاور در یک ماده به طور خود به خود به صورت ضد موازی هم‌تراز می‌شوند و مغناطیس زمانی که گشتاور مغناطیسی ترکیبی صفر باشد، نشان داده می‌شود. در ماده ای با ضد فرومغناطیس، گشتاورهای مغناطیسی اتم های مجاور از نظر اندازه برابر و در جهت مخالف هستند، بنابراین مغناطیسی صفر است که نشان دهنده مغناطیس ضعیف است.

مقدار حساسیت مغناطیسی شبیه به مواد پارامغناطیس است، اما با افزایش دما افزایش می یابد. بالاتر از دمای نیل، حساسیت مغناطیسی با افزایش دما کاهش می یابد، که مانند پارامغناطیس رفتار می کند.

عناصر فلزی کروم و منگنز مواد ضد فرومغناطیسی هستند و برخی عناصر خاکی کمیاب در محدوده خاصی از دمای پایین ضد فرومغناطیسی هستند.

بسیاری از آلیاژهای ضد فرومغناطیسی حاوی کروم و منگنز هستند و بیشتر آنها ترکیبات سفارشی حاوی این عناصر مانند MnAu، CrSb، Mn2As، NiMn و غیره هستند. دیگری اکسیدهای Fe، Co، Ni، منگنز، سولفیدها یا هالیدها مانند MnO است ، FeO، CoO، NiO، MnS، -Fe2O3، FeS، FeCl2، MnF2 و غیره.

آلیاژهای آشفته نیز ضد فرومغناطیسی هستند، مانند آلیاژهای Mn-Cu و Mn-Au غنی از منگنز. آلیاژهای MnCr بی نظم، زمانی که انتقال ضد فرومغناطیسی رخ می دهد، نه تنها حساسیت مغناطیسی تغییر می کند، بلکه سایر خواص فیزیکی (مانند ضریب انبساط و غیره) نیز تغییر می کند. با استفاده از این خاصیت می توان آلیاژهای غیر مغناطیسی (بدون فرومغناطیسی) با انبساط کم ساخت.